Historia butów sportowych, czyli jak zrozumieć modę na wygodę

Buty sportowe nie są już dziś domeną sportowców. Noszą je zarówno kobiety, jak i mężczyźni, i to niekoniecznie jedynie w sytuacjach nieoficjalnych. Ich historia sięga co najmniej XVIII wieku, kiedy to stworzono pierwsze modele półbutów wsuwanych. W XIX wieku były to już powszechnie znane materiałowe buty z gumową podeszwą. Okazywały się idealne do ćwiczeń. Na początku XX wieku znaliśmy już różnego kroju tenisówki i pepegi, które znamy i kochamy do dziś. Powstały także pierwsze trampki, również jako buty sportowe, dla graczy koszykówki (Converse’y).

Wśród najbardziej znanych firm produkujących buty sportowe, obok wspomnianych wyżej Converse’ów, są firmy Puma i Adidas. Co ciekawe, firmy te założyli bracia, którzy początkowo pracowali wspólnie. W pierwszej połowie XX wieku ich wyroby nosili nie tylko sportowcy z wielu krajów świata, ale także żołnierze niemieccy. W latach czterdziestych rozdzielili swoje firmy, które do dziś działają prężnie na rynku obuwia sportowego. Ich zasługi są niewątpliwe, a świadczy o tym chociażby fakt, że dziś wiele osób nazwę „adidasy” rozumie nie jako markę, a jako typ obuwia. Jak buty sportowe „trafiły pod strzechy”? Do pewnego momentu buty sportowe były nie tylko produkowane z myślą o sportowcach, ale także przez nich wyłącznie noszone. Wszystko zaczęło się zmieniać w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, kiedy to noszenie sportowych butów, takich jak trampki, stało się symbolem młodzieńczego buntu, w dużej mierze dzięki filmowi „Buntownik bez powodu”.

Z czasem trampki stały się wyrazem buntu wobec konwenansów, tak jak później adidasy stały się symbolem mody na wygodę i sportowy tryb życia.